Herinnering van mevr. Janna Freke Messemaker


Herinnering van mevr. Janna Freke Messemaker

aan een gebeurtenis in de tweede wereldoorlog,

Het is een aangrijpend verhaal persoonlijk verhaal.

 

Ook dit is in aangrijpend verhaal, het is ook best mogelijk dat u behoefte heeft om te reageren op de verhalen die op deze website worden gepubliceerd. De mensen die hun verhaal prijsgeven hebben uiteraard ook recht op hun privacy. Het is de reden dat we u vragen die u heeft naar de redactie van deze website te sturen, wij zullen dan uw vragen aan de schrijver van het betreffende artikel toe sturen.

U kunt een mail sturen naar aobkatwijk@gmail.com of bel 06-29317126.

 

Uw reactie wordt uiteraard bijzonder op prijs gesteld.

 


In de oorlog werkte mijn zusje Alie in de keuken van de Casacara en daar woonde ook een meisje en ze hete Loeki. Ze kwam veel bij ons thuis en was voor ons als een zusje, ik denk dat het een Joods meisje was. Ze kwam ook vaak bij een man of vriend die woonde naast de schilderijenzaak op de sluisweg. Op een dag wou ze op bezoek bij haar familie in Amsterdam, dat werd haar afgeraden omdat we bang waren dat ze verraden zou worden maar ze is toch gegaan en ik moest mee. We gingen met de trein, ik was een jaar of 7-8. Het was een trap naar boven, 3 of 4 hoog, daar waren mensen in de kamer maar we werden niet als familie begroet. Ik kan me nog een vrouw herinneren die me met koele ogen aankeek en werd al gauw met een oudere jongen naar beneden gestuurd en moesten op de stenen trap op de uitkijk zitten en opletten of er iemand naar boven wou. Plotseling werden wij door schreeuwende Duitsers opzij geduwd en rende ze naar boven, Loeki ze komen je halen. We hoorden veel geschreeuw, wat er daarna gebeurd is weet ik niet wel dat ik met die vrouwen met de trein naar huis ben gebracht. Ik heb nooit gehoord wat er met haar gebeurd is er werd thuis nooit over haar gepraat of ze Joods was of in het verzet zat.

Na de oorlog ben ik die man van de sluisweg nog vaak tegen gekomen. Hij heeft me altijd aangekeken maar nooit iets gezegd. Volgens mij was hij ziek, had iets aan zijn benen want hij liep altijd moeilijk.

 

Ik denk nog vaak aan Loeki en ben haar nooit vergeten.

 

Uitgelicht Overzicht