14-04–1934 / 2020

  1. AAFJE OUWEHAND VAN BEELEN 14-04-1934

 

14-04-2020 Het is 86 jaar geleden dat Aafje van Beelen in de Freek van Rhoonstraat ter wereld kwam, een straatje dat bij velen, zeker bij ouderen, herinneringen oproept. Veel (pen)tekeningen en schilderijen zijn er van dit mooi stukje oud Katwijk gemaakt. Het behoorde tot het toenmalige centrum van Katwijk aan zee. Helaas voor hen die er woonde moesten ook zij vertrekken, oorlogstijd en de bezetter besliste. Ook Pim Hofkes schreef er al over in zijn herinneringen, het treintje van kanaal door de havenstraat en het waaigat naar de boulevard voor de aanvoer van het materiaal voor de Atlantikwall. Aafje verhuisde naar Voorschoten, ook hier ging de hongerwinter niet voorbij en ook toen al kregen ouders, in oorlogstijd!, het advies hun kinderen naar kampen te sturen waar het goed voor ze was en ze beter te eten kregen. Zo ging het ook met Aafje. Ze kwam op 10 jarige leeftijd terecht tussen Assen en Groningen in het plaatsje Glimmen. Het noorden werd eerder bevrijd dan midden Nederland en wel op 14-04-1945, een  mooier verjaardagsgeschenk bestaat er niet, vandaag precies 75 jaar geleden..

 

Aafje kreeg daar voor haar verjaardag 14 april 1945 een Poëzie  album, ze heeft het nog met voor haar dierbare herinneringen, 75 jaar oud. Als dan 14 april geen bijzondere datum is dit ieder geval wel voor de jarige Aafje. Feliciteer haar op deze bijzondere dag met haar 86e verjaardag, 14 april 2020 in het coronatijdperk, als je 86 mag worden dan heb je zeker veel bijzondere verjaardagen meegemaakt, deze mag bijgeschreven worden. 

Aafje is ook jaren lang een baken geweest, samen met haar zuster Janna, voor de ouderen in Katwijk en zijn hiervoor  bij de AOBK in het zonnetje gezet. Daarbij is zij met haar 86 jaar ook nog eens actief op FB onder andere in de groep AOBK Katwijk, het is een mooi podium om uw verjaardagswensen aan haar over te brengen onder het bericht “Aafje gefeliciteerd”

Lees nu het mooie verhaal over haar herinneringen uit de oorlogsjaren.

Herinneringen van mevr. Aafje Ouwehand van Beelen.

 

Ik ben in 1934 geboren en was dus 6 jaar toen de oorlog begon. De eerste oorlogsjaren gingen voor mij nog  rustig voorbij. Ik woonde in de Freek van Rhoonstraat in een klein huisje en opa woonde boven, wij waren met 7 broers en zussen, onze ramen keken uit op het Waaigat.

Eind 1942 kwam er een rails in het Waaigat met wagentjes te rijden voor de Atlantikwall en kregen wij bericht dat we moesten evacueren naar Voorschoten. Ik ging met mijn moeder kijken, we kregen daar een groot huis met tuin. Mijn moeder wist alleen niet wat ze er in moest zetten want er was niets te koop. Er woonden 2 oude mensen in die moesten verhuizen naar de bovenwoning. En zo gebeurde het dat we in januari 1943 verhuisde. We moesten 20 minuten lopen naar school maar we vroegen kaartjes aan voor de tram dus we reden heen en weer naar school met de tram. Zaterdag’s werden we gewassen in de teil en om schoon te blijven kregen we de man 2 centen mee voor een ijsje en reden we met de tram tot Leidsedam waar nu van der Valk zit daar stond een karretje met ijs en stapten weer op de tram terug. Dat feest duurde niet lang want toen reed de tram niet meer, toen haalde me’n vader en nog meer mannen de bielzen er s’nachts uit om op te stoken voor het kacheltje waar ook het eten op werd gekookt. Maar eind 1944 begon de hongerwinter. In de gaarkeuken kon je eten halen het was veel soep waar niet veel in zat en we aten suikerbieten en tulpenbollen en je had altijd honger. In januari 1945 kregen we bericht van de kerk dat er een vrachtauto met kinderen naar Leeuwarden zou gaan van het rode kruis uit den Haag. Daar was nog plaats over en mocht er 1 van ons gezin mee en dat was ik. Want ik had hongeroedeem en zo vertrok ik een paar dagen later s’avonds met een vrachtauto vol huilende kinderen. Het was de bedoeling dat we de andere ochtend aankwamen want overdag werden de vrachtauto’s beschoten uit de lucht maar na een paar uur stonden we met pech en dat hebben we veel gehad en die paar boterhammen die we nog meegekregen hadden waren gauw op. Maar er was toch geregeld dat we dinsdagavond bij een boer pap te eten kregen en in het hooi mochten slapen. Ook s’morgens kregen we nog pap en stapten we allemaal weer in de vrachtauto die weer gemaakt was. Het werd wel steeds gevaarlijker dus werden we beschoten uit de lucht en moesten we allemaal de auto uit en lagen we in de greppels die daar waren gegraven en vlogen de kogels je om de oren. We stapten weer in en kwamen woensdagavond in Glimmen aan, een plaats tussen Assen en Groningen en daar begaf de auto het helemaal en werd er van de kerk daar allemaal mensen bij elkaar getrommeld die ons konden hebben, en zo kwam ik bij een boer terecht. Het waren hele lieve mensen die goed voor me waren. Ik moest wel erg wennen want ik verstond die Groningse taal en hunnie mijn Katteks niet. Maar ik kreeg eten en dat vond ik het voornaamste het moest wel heel voorzichtig want ik was geen vet meer gewend. Bij ons thuis hebben ze een dag of acht niet geweten waar ik terecht was gekomen. En toen die auto weer terug kwam hoorde zij dat ik in Glimmen zat. Ik ging daar al gauw naar school en wende al snel en kwam in die vijf maanden 16 pond aan en was uit al mijn kleding gegroeid me’n zuster naaide nog kleren voor mij en kon na de oorlog worden opgestuurd en ik breide daar vesten en sokken van schapenwol die ze zelf sponden. We werden daar door de Canadezen op 14 april op mijn elfde verjaardag bevrijd. Ik kreeg voor mijn verjaardag poëzie album waar iedereen in schreef ook de Canadese soldaten die daar waren ingekwartierd. Ik heb hem altijd zuinig bewaard. Eind juni gingen we weer naar huis en het was ook weer wennen want ze verstonden me niet meer. Ik ben er nog alle jaren op vakantie geweest en heb nog altijd contact met de laatste overlevende van de familie.

 

We danken Aafje hartelijk voor de bijdrage welke ze heeft geleverd door haar verhaal door te geven en zo te behouden voor anderen. Het geeft aan hoe flexibel kinderen kunnen zijn en ondanks een moeilijke start, angst, honger, onzekerheid, eenzaamheid, verlatenheid hun leven kunnen oppakken. We kennen Aafje als een opgewekte vrouw die altijd voor iedereen heeft klaar gestaan en dit nog doet met een heldere en nuchtere kijk op de wereld. We hopen Aafje nog jaren in goede gezondheid in ons midden te mogen hebben. Aafje van harte gefeliciteerd met je verjaardag.

 

 

Heeft u ook bijzondere verhalen geef ze door en vergeet deze niet. Blijf mee zoeken naar Loeki.

Het volgende verhaal is van de jongere broer van Aafje, Jaap, ook met een weer schitterende bijdrage.

Uitgelicht Overzicht