Het virus

Gedicht over een actueel feit wat nu al meer als een jaar ons in lockdown houdt.

Het virus

 Opeens was er een virus,

Corona was de naam.

Het woonde in een mensenlijf en kreeg snel grote faam.

De hele wereld kende het van China tot Peru,

Er gingen heel veel mensen dood, of werden ziek en moe.

 

Al snel gingen de scholen dicht, ook kapper en kantoor.

De supermarkt en apotheek, die werkten altijd door.

De baas van Nederland zei ferm, blijf thuis, houd afstand, moed,

 Zo maken we de curve plat, dus was je handen goed.

We misten juf, sport, kroeg en kunst, elkaar en dagjes weg.

Maar oude mensen in `t tehuis, die hadden grote pech.

We bouwden keten met een scherm, dan moest je wel hard praten.

Toch lachte pa of oma weer, als er bekende kwamen.

 

Op zekere dag zei de premier, het gaat nu langzaam beter.

De kinderen mogen weer naar school, op anderhalve meter.

De dokters en verplegers kregen eindelijk wat lucht,

Ze hadden vreselijk hard gewerkt en slaakten nu een zucht!

 

De lente kwam in volle bloei en vogels zongen blij.

De lucht was nu ook schoner, zonder auto`s in een rij.

En nee, niet iedereen kwam ongeschonden uit de strijd.

Failliet, gehavend, werkloos, de schade was een feit.

 

We gingen diensten ruilen, leenden spullen van elkaar.

We werkten minder uren, dus waren we niet zo gaar.

Uiteindelijk werd Corona, dus toch een stralenkrans.

En bracht de mensheid en de aard, weer terug in haar balans.

(Ellen Willemsen)

Nieuws & evenementen Overzicht